Droom en dans staan centraal in het werk van Judith Vasquez.

Haar beelden die ontstaan aan de achterkant van de geest zijn soms grappig of vreemd, niet kloppend met de realiteit, maar beeldend sterk genoeg om de toeschouwer mee te voeren.

De mens en het contact met de aarde zijn thema’s die nog altijd als een rode draad door het werk lopen. Op zoek naar ‘duende’, de kracht en passie van flamenco, maakt ze flamenca’s in brons.

De inspiratie is die dans zelf, sinds ‘93 een grote liefde: “Tijdens het dansen ontstaan er ideeën voor beelden, tijdens het boetseren voel ik de spanning en energie van de dans.”
Een ideale combinatie waarin Judith haar liefde voor de schoonheid en de kracht van het menselijk lichaam met grote gratie verbeeldt.

Hoewel het werken in brons een tijdrovende en kostbare aangelegenheid is, kiest ze de laatste jaren toch overwegend voor dit prachtige materiaal vanwege zijn schoonheid en duurzaamheid.